زمزمه عشق

مهتاب باران مي شود با ياد تو شبهاي من

رنگي دگر دارد ز تو بيداري و روياي من

گل هاي رنگين ديده ام در گلبن اندام تو

اين سير را من دانم و پروانه لب هاي من

بر لب سخن گم مي كنم آن دم كه از ره مي رسي

اين خط روشن را بخوان بر صفحه سيماي من

چون عزم رفتن مي كني در چشم عمگينم نگر

اندوه پيدا را ببين در اشك نا پيداي من

همه دردم بیا درمان من باش

به یاد دیده  گریان من باش

تو که مهر زمینی ماه من شو

تو که روح جهانی جان من باش

گلستانی که می دیدی خزان شد

بهارم کن گل خندان من باش

یاد آنروز که در صفحه شطرنج دلت                       

                                شاه بودم و با کیش رخت مات شدم

ترا برای وفای تو دوست دارم          

                           وگرنه دلبر پیمان شکن فراوان است.

دوستت دارم ای خیال لطیف                دوستت دارم ای امید محال

ز داغت ترك جان كردم نكردم؟

بهارم را خزان كردم نكردم؟

براي خاطر پروازت اي خوب

دلم را آسمان كردم نكردم

عمری گذشت و عشق به ما اعتنا نکرد

آن سنگدل جه شد که به قولش وفا نکرد

این دل که می شد آینه ای از خدا شود

مرداب گونه مرد و به رود اقتدا نکرد

ای دل کسی که چشم به راهش نشسته ای

حتی کبوتری به هوایت هوا نکرد

قصه از كجا شروع شد ؟

از گل و باغ و جوونه

از صداي مهربونو يه سلام عاشقونه

اومدم به مهربوني كه  بگم با تو يكرنگم

تا بگم چه نازنيني اي شكوفه ي قشنگم

اي سلام عاشقونه اي عزيز آشيونه

عشقمون كاشكي همينجوري بمونه

عشق تو براي قلبم

اولين و آخرينه

تويي تنها همزبونم كه هميشه نازنينه

اگه ده سال اگه صد سال

شب وروز با تو باشم

  تو واسم هنوز هموني كه برام عزيز تريني